บทความนี้ตั้งคำถามว่า "หากเรามองว่าศาสนาคือสันติภาพ ศาสนาคือเเหล่งบ่มเพาะคุณงามความดี" โดยทอดทิ้งบริบทอื่นๆ เช่น การเมือง ฯลฯ จะส่งผลอย่างไรต่อการเขียนงานวิชาการ ซึ่งพบได้ 3 แบบหลักๆ คือ
1. เน้นไปที่ความสามัคคีของผู้คน ไม่เห็นความขัดแย้งหรือความรุนเเรงทางศาสนา เช่น วิสาขบูชาเป็นการรวมตัวของชาวพุทธทั่วโลก เเต่ไม่พูดถึงพุทธบางกลุ่มที่ถูกกล่าวหาว่าจอมปลอม ถูกไล่ออกจากคณะสงฆ์ ถูกรัฐจัดการ หรือบางกลุ่มที่ไม่ถูกเชิญเข้าร่วมงานวิสาขะด้วย
2. มองข้ามอำนาจที่ควบคุมศาสนาอยู่ หรือแม้จะมองเห็น ก็มักไม่พูดถึงการต่อต้านจากคนกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย เช่น เขียนให้เห็นว่าศาสนาพุทธภายใต้รัฐบาลเผด็จการซูอาร์โต้ถูกบีบอย่างไรบ้าง เเต่มักไม่พูดถึงสิ่งที่ชาวพุทธปรับตัว/ต่อต้าน เพื่อรักษาจารีตเดิมของเขาไว้
3. เน้นบทบาทผู้นำศาสนาอย่างมาก จนลืมไปว่า ศาสนาถูกสร้างจากสมาชิกทั้งหมด ไม่ใช้ผู้นำกำหนดเพียงคนเดียว งานจำนวนมากจะออกมาในชื่อ "ศึกษาบทบาทเจ้าอาวาส เจ้าคณะจังหวัด ผู้นำนิกาย" ซึ่งความจริงคือ มีพระ/ฆราวาสอีกหลายคนที่ทำงานหนักเพื่อขับเคลื่อนองค์กรนั้น ผู้นำอาจเป็นเเค่สัญลักษณ์เเละถูกกำหนดบทบาทให้ด้วยซ้ำ
อ่านบทความเต็มจากลิ้งก์นี้คับ
https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jbscu/article/view/279825/186758
Comments
Post a Comment